«دو» در هنر و تجربه نقد شد/ برداشتی آزاد از یک اثر ادبی

به گزارش خبرنگارمهر ، در این نشست که شامگاه شنبه در تالار غزل فرهنگ و ارشاد فارس برگزار شد، سهیلا گلستانی با اشاره به پیشبینی خود از بازخورد فیلم در نزد مخاطبان گفت: این فیلم برخلاف جریان مرسوم و فعلی سینمای ما ساخته شده اما اصلا اعتقاد ندارم که مخاطب ایرانی فیلمهایی از این دست را درست دریافت نمیکند یا علاقهای به دیدن آنها ندارد، زیرا اساسا تماشاگر شرقی مستعد دیدن فیلمهایی هستند که به مفاهیم مجرد میپردازند اما همین امر نیز به آگاهی و تربیت نیاز دارد که متاسفانه در دهههای اخیر تهیهکنندگان و فیلمسازان ما زیاد روی این نوع سینما فعالیت نکردند.

وی در خصوص تیم فیلمسازی خود بیان کرد: خوشبختانه در ساخت اولین فیلم بلند سینمایی خود از گروه کاملا حرفه ای برخوردار بودم و همه عوامل از بازیگر و تدوینگر گرفته تا آقای پرویز پرستویی در مقام تهیه کننده و بازیگر، خود را در اختیار من قرار دادند و دست من را برای ساخت فیلم باز گذاشتند.

گلستانی با اشاره به اینکه فیلم دو با نگاهی به داستان «کفش های خدمتکار» اثر برنارد مالامود ساخته شده، گفت: هرچند این فیلم برداشتی آزاد از یک اثر ادبی است و نه اقتباس کامل، اما در کل به تصویر کشیدن جادوی کلمات کار سختی است و دنیایی که در ذهن مخاطب ادبیات شکل می گیرد بی واسطه تر از دنیایی است که در فیلم به او نشان می دهیم.

سوگل سادات خلیق بازیگر نقش سمانه در فیلم دو با اشاره به تحصیلات و سابقه تئاتری خود گفت: آشنایی من با خانم گلستانی در یکی از اجراهای تئاتر شکل گرفت و ایشان با بازی من آشنا بودند اما قرار گرفتن در مقابل دو تن از اساتید بازیگری ایران کار بسیار دشواری بود و راهی جز تلاش و تمرین زیاد برای من باقی نمی گذاشت تا سطح بازی من در مقابل آنها قابل قبول باشد.

این بازیگر نحوه دست یافتن به شخصیت عصیانگر سمانه را اینگونه بیان کرد: هرچند این نقش از من بسیار دور بود اما به کمک تجربه بازی در تئاتر و راهنمایی خانم گلستانی توانستم به آن نزدیک شوم و در جریان فیلمبرداری هم همراهی خانم نصیرپور و آقای پرستویی به باور پذیر شدن بازیم بسیار کمک کرد.

در ادامه این نشست، علیرضا عیسوی منتقد سینما فیلم «دو» را خارج از ذائقه مخاطب سینمای ایران دانست و گفت: در سینمایی که بیشتر تولیدات و مخاطبان آن به دنبال قصه میگردند، فیلم « دو » نه تنها ضدقصه عمل میکند بلکه بیشتر به نشان دادن وضعیت کاراکترهای خود نه لزوما اتفاقات درون زندگی آنها می پردازد.

این منتقد جنبههای مختلف این فیلم را از نظر روایت و ساخت تحلیل کرد و افزود: در کنار کارگردانی و فیلمبرداری قابل قبول فیلم، بازی درخشان مهتاب نصیر پور به همراه پرویز پرستویی و سوگل سادات خلیق از نقاط قوت فیلم هستند، هرچند که ضعف فیلمنامه را نمیتوان نادیده گرفت که باعث میشود سوالهایی در ذهن بیننده بدون جواب باقی بماند.

عیسوی با اشاره به اینکه ما با فیلمی پر از نشانه روبرو هستیم گفت: معنا شدن نشانههای بهکار رفته در فیلم با هدایت نویسنده و کارگردان در کنار دقت و تامل بیننده امکانپذیر میشود، اما این ارتباط معنایی اگر مسیر پر پیچ و خمی را طی کند نه تنها به ایجاز فیلم کمک نمیکند بلکه باعث گمراهی بیننده هم میشود.

وی در خصوص فضای فیلم دو گفت: این فیلم بین فضای شاعرانه سینمای اروپایشرقی و فیلمهای چند سال اخیر ژانر اجتماعی سینمای ایران حرکت میکند و گاهی از هر دو فضا ضربه میخورد، در حالی که شخصا اعتقاد دارم خانم گلستانی باید جسورتر به سمت فضای مینیمال و شاعرانه مد نظر پیش میرفتند.