«کسوف» را به پاسداشت روح بلند دختربچه افغانستانی به صحنه میبریم

به گزارش خبرنگار مهر، ایوب آقاخانی نویسنده و کارگردان نمایش «کسوف» که از یکشنبه ۱۶ خرداد اجرای عمومی خود را در تماشاخانه باران آغاز می کند در یادداشتی درباره چرایی اجرای مجدد این نمایش بعد از ۵ سال سخن گفت.

در یادداشت ایوب آقاخانی آمده است:

«تاریخ همواره پشت صحنه پنهان بوده؛ با چشمانی معصوم و دست هایی پناهجو؛ از هراس آنان که همیشه چهره هxadای دیگر از او به عالم نمودهxad اند؛ شما به شرح صدر مرا میxad بخشید که ایرادات بسیار دارم اما چند سالی است راز غریب اینکه چرا والدینم مرا «ایوب» نامیده xadاند بر من آشکار شده است. صبر دارم و این صبر مایه فخر است. در همین صبوری چهxad ها که نمیxad بینیم. از جهان شاکی و خستهxad ایم و خود جهانی می xadسازیم شایستهxad نقد و شِکوه!

من ایرانیxad ام و به ایرانی بودن خود می xadبالم. آزادی را دوست دارم. امنیت را و لبخند را. هر جا اینها زیر پا و چکمه برود قلم من به خروش میxad افتد. امروز هر جا میxadروم روح دختر نازنین مظلوم، «ستایش قریشی» در یک قدمیxad ام ایستاده و با لبخند به من خیره است. چیزی این میانه ترک برداشته که نمیxad دانم چیست. جهان، اخلاق، هویت، من یا چه؟! چه کسی به سوال من پاسخ خواهد داد؟ اینها چیست و از کدام کودآبه مسموم سیراب شده که ناگهان چون علف تاخته و میدان گرفته در این سرزمین مفتخر به «هزاران هزار» داشته؟

خسته xadام. بسیار خستهxad ام و قلبم برای آن پدر و مادر نازنین رنجدیده، شکسته. بسیار تلاش کردم پیدایشان کنم که فهمیدم گُمَند و خودخواسته به گوشه xadای خزیده اند و حتماً با قطرات اشک به چشمخانه که اگر چنین هم نباشد من به جای آنها میxad گویم.

من و گروه تئاتر «پوشه» که بیست و یک سال است بر در چوبین و زیبا اما ترک برداشته تئاتر میxad کوبیم، در این بزنگاه، وظیفه خود دانستیم با وجود کم اعتقادی به فرآیندی به نام «باز تولید»، نمایش «کسوف» را که سال ۱۳۸۹ به عنوان «سوگ چامهxad ای درباره مهاجران افغانستانی در کشورمان به زمان جنگ ایران و عراق» روی صحنه بردیم و به لطف مخاطبانش خوش درخشید، امروز به این بهانه و این الزام و این احساس، به پاسداشت روح بلند آن دختر خردسال افغانستانی و به حکمِ اعلام شرمساری خود به عنوان یک ایرانی که در عرصه فرهنگ و به تعبیری «اخلاق» میxad کوشد، دوباره در تماشاخانه باران چند صباحی روی صحنه ببریم و اگر شد در چند شهر دیگر تا اینگونه یکبار دیگر روی انسانیتِ بدون مرز تأکید کنیم و از نیمه خرداد هر شب ساعت ۲۱ به لبخند معصوم ستایش که به ما خیره است جواب دهیم و وظیفه هنر مگر جُز این است؟»