حقالزحمه جای عشق را در نویسندگی ایران گرفته است

مجید عمیق نویسنده و مترجم در گفتگو با خبرنگار مهر و در آستانه روز قلم، با بیان اینکه این روز نباید صرفا به عنوان یک مناسبت در تقویمها بماند، گفت: ما در طول سال فقط یک روز را به عنوان روز قلم انتخاب میکنیم و طبق عادت مرسوم، مراسمی برای آن برگزار کرده و در آن از پیشکسوتان تقدیر و تشکر میکنیم. درصورتی که اگر کارشناسان در کنار هم کارشناسی و هماندیشی کنند و زیر ساختهای این روز را مشخص و روشن کنند که هدف از نامگذاری روزی به نام قلم برای چیست، بسیاری از مشکلات و مسائل مانند هسته اتم شکافته میشود.

عمیق بیان کرد: وقتی نمایشگاه کتاب برگزار میکنیم و به دنبال ترویج کتاب و کتابخوانی هستیم حکایت باکتری است که ۴۸ ساعت عمر میکند و حیات خود را از دست میدهد. مناسبت روز قلم هم به زودی فراموش میشود!

وی با بیان اینکه قلم به معنای تولید فرهنگ است، گفت: در دهه ۶۰ اهالی قلم با عشق مینوشتند اما امروزه برای حقالزحمه مینویسند. اگر نویسندهای مطالب و داستانهای مذهبی مینویسد ابتدا از نظر مالی کار را بررسی میکند و بر اساس آن نوع نوشتن خود را تعیین میکند و بر اساس ساختار و مهندسی کار نمی کند. این اتفاق به فردگرایی منتهی میشود که امروزه در بسیاری از اهالی قلم رخنه کرده است. نتیجه این اتفاق، موازی کاری است. بنابراین، محتوای و درون مایههای اهالی قلم با حقالزحمه آغشته میشود و روح و لطافت مطلب از بین میرود. فردگرایی موجب عدم انسجام و هم فکری در بین اهل قلم میشود.

عمیق ادامه داد: در صدای و سیمای ما چند برنامه داریم که در آن به کتاب و اهل قلم و مسائل مرتبط با آن پرداخته شود. برای اینکه تلنگری در این زمینه ایجاد کنیم باید یک روزنامه نقد فرهنگی تدارک ببینیم تا اهالی قلم مسائل خود را در آن مطرح کنند و مسئولان با مطالعه آن بتواند از مشکلات و دغدغههای اهالی قلم با خبر شوند و راهی برای حل آنها در نظر بگیرند. در این صورت می توانیم انتظار داشته باشیم که کاستیها و ضعف ها آشکار شود و همه از وجود آن باخبر شوند.

این مترجم به نقش انجمنها در حل مسائل اهالی قلم اشاره کرد و گفت: انجمنهای قلم، نویسندگان و... سالی یک بار مجمع برگزار می کنند و تا دوره بعدی برگزاری آن هیچ گونه فعالیتی نمیکنند. صرفا عنوان انجمن به خود اختصاص دادهاند و در طول سال فعالیت مستمری انجام نمیدهند. برای کشوری مانند ایران با مساحت بسیار زیاد و مردمان فرهیخته، گفتن این حرفها درد است.

وی به راه حل برون رفت از این وضعیت اشاره کرد و گفت: شخصیتها در راس همه امور و مسائل اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و... از میز خود کوچکتر هستند و میز خود را در آغوش گرفته اند. هر مدیری چهار سال فرصت دارد تا ایده و پیشنهادات خود را مطرح کند اما بعد از این مدت شخص دیگری میآید و ایده دیگری را مطرح میکند و همه چیز دوباره به حالت اول خود بر می گردد و آن شخص سیاست خود را از نو اجرا می کند. در صورتی که اگر ما در همه امور مهندسی داشته باشیم هم بودجه به نحو درستی مصرف می شود و هم کرامت حفظ می شود.